Home

LECZENIE NADPOTLIWOŚCI

NADPOTLIWOŚĆ - LECZENIE

Definicja nadpotlwości

               

Nadpotliwość, (nadmierna potliwość) - (łac. i ang. Hyperhidrosis) stan kliniczny, w którym stwierdzamy nadmierną produkcję potu (niepotrzebną do "schładzania" organizmu). Trudno jest określić fizjologiczną normę ilości wydalanego potu, dlatego rozpoznanie choroby często opieramy na subiektywnym odczuciu pacjenta.

Każdy z nas się poci. W ten sposób organizm pozbywa się nadmiaru ciepła, jest to zatem przejaw naturalnej ludzkiej termoregulacji. Gdyby człowiek się nie pocił, jego ciało przegrzałoby się. Jednak niektórzy ludzie pocą się bardziej obficie - jest to nadpotliwość czyli wydzielanie potu w ilości przekraczającej tę, która pozwala na prawidłowe funkcjonowanie procesu termoregulacji.

Proces produkcji potu jest kontrolowany przez autonomiczny układ nerwowy, niezależny od naszej woli. Układ ten kontroluje około 5 milionów gruczołów potowych rozmieszczonych w różnych miejscach naszej skóry. Zbadano, że prawie dwie trzecie z tych gruczołów zlokalizowane jest w skórze dłoni i stóp. Wzrost wydzielania potu w tych okolicach jest zależny od aktywności odpowiedniego odcinka pnia współczulnego. Lokalizacja i unieczynnienie tych miejsc stanowi podstawę leczenia operacyjnego.

 Rodzaje nadpotliwości

Tę dolegliwość dzieli się na dwa rodzaje. Przykładem nadpotliwości miejscowej jest nadpotliwość nóg a także, rąk, dłoni i w około 40% przypadków nadmierna potliwości pach. Stosunkowo rzadko problem dotyczy twarzy. Niekiedy przyczyna nadpotliwości twarzy jest prozaiczna – wywołuje ją spożycie gorących lub zimnych potraw. W przypadku niepowodzenia innych metod terapii, do pozbycia się problemu nadpotliwości zalecane jest zastosowanie Botoxu.

Drugim rodzajem wzmożonego wydzielania potu jest uogólniona nadmierna potliwość, która dotyczy całego ciała. Jest to rzadsza odmiana nadpotliwości i z reguły współtowarzyszy innym schorzeniom, wśród których wymienić można cukrzycę, zakażenie infekcyjne i nadczynność tarczycy. Obfite pocenie się ustępuje w tym przypadku wraz z wyleczeniem powodującej je choroby.

Według szacunkowych danych 1% populacji cierpi na jedną z odmian nadmiernej potliwości. Dolegliwości zwykle pojawiają się w 20-30 roku życia.

 

Antyperspiranty i leki doustne

Stosowanie leków pochodzenia roślinnego, antyperspirantów lub leków doustnych przynosi jedynie złagodzenie dolegliwości i okresową poprawę komfortu życia. Stosując te środki możemy spodziewać się dobrego efektu jedynie wśród chorych u których objawy występują w krótkich przedziałach czasu. Stopień ich nasilenia określamy jako mierny. Nie są one przyczyną problemów w pracy lub życiu codziennym (zalecamy w zależności od wskazań: Etiaxil, Antidral, Drysol, Odaban, itp.).

 

Jontoforeza

Jontoforeza to zabieg polegający na stopniowym uszkadzaniu kanałów jonowych w gruczołach potowych pod wpływem działania prądu elektrycznego i środków cholinergicznych.

Iniekcje toksyną botulinową (pot. botox)

Kolejnym sposobem leczenia nadpotliwości jest  terapia iniekcyjna z zastosowaniem botoxu. Po wykonaniu testu Minora określamy położenie największych skupisk gruczołów potowych. Po precyzyjnej ich lokalizacji, wykonujemy wielopunktowe iniekcje odpowiednio dobranej dawki botoksu .

Toksyna botulinowa jest wstrzykiwana pod skórę w bardzo małych ilościach (0.1-0.2 ml) do kilkunastu miejsc oddalonych od siebie o 1 cm. W ten sposób obszar, który jest dotknięty wzmożoną potliwością, zostaje równomiernie pokryty preparatem. Niewielka dawka Botoxu blokuje działanie nerwów zaopatrujących gruczoły wydzielania zewnętrznego, dzięki czemu proces wydzielania przez nie potu zostaje zahamowany. Sesja trwa około 30 min., a zabieg jest praktycznie bezbolesny.

Efekty kuracji są uzależnione od indywidualnych predyspozycji pacjenta. Botox blokuje zakończenia nerwowe na okres od 6 do 12 miesięcy. Po tym okresie zahamowane zakończenia nerwowe zastępowane są nowymi. Wówczas efekt sesji z użyciem Botoxu stopniowo zanika, a kurację należy powtórzyć.

Bezpośrednio po zabiegu przez kilka godzin pacjent może odczuwać ból w miejscach, do których wprowadzano botulinę, czasami utrzymuje się swędzenie i zaczerwienienie. Te niepożądane efekty jednak bezpowrotnie znikają po kilku dniach.

Istnieje szereg przeciwwskazań, które wykluczają możliwość leczenia nadpotliwości toksyną botulinową. Nie mogą się mu poddać osoby z zburzeniami nerwowo-mięśniowymi, kobiety w ciąży i w trakcie karmienia piersią. Botoxu nie mogą stosować osoby nadwrażliwe na składniki preparatu oraz te, które przyjmują takie leki, jak aminoglikozydy, aminochinolony, D-penicylamina i linkomycyna. Względnym przeciwwskazaniem jest zaburzenie krzepliwości krwi.

 

Leczenie operacyjne

Ostateczną metodą leczenia nadpotliwości jest zabieg operacyjny – torakoskopowa  sympatektomia piersiowa i laparoskopowa sympatektomia lędźwiowa.